Οι Lancea et Sanctum, γνωστοί και ως Καθαγιασμένοι ή ο Δεύτερος Οίκος, είναι μία από τις πιο επιδραστικές Συμμαχίες στην κοινωνία των Kindred, συνδυάζοντας τη θρησκεία, την εξουσία και την πεποίθηση ότι οι βρικόλακες έχουν επιλεγεί από τον Θεό για να εκτελούν το θέλημά Του στη Γη. Το covenant βλέπει τον εαυτό της ως θρησκευτική τάξη και πολιτική δύναμη, αγκαλιάζοντας τον ρόλο των Καταραμένων ως θεϊκών θηρευτών. Είναι βαθιά ριζωμένο στη χριστιανική θεολογία και στην ερμηνεία της βαμπιρικής κατάστασης μέσα από το πρίσμα του Testament of Longinus.

Ο κεντρικός πυλώνας της φιλοσοφίας των Lancea et Sanctum είναι ότι οι βρικόλακες είναι καταραμένοι από τον Θεό αλλά και αγιασμένοι για να εκτελούν το θεϊκό Του θέλημα. Η Συμμαχία πιστεύει ότι η καταραμένη ύπαρξή τους είναι μια μορφή θεϊκής αποστολής. Βασιζόμενοι στο Testament of Longinus, το οποίο διηγείται την ιστορία του Λογγίνου — του Ρωμαίου εκατόνταρχου που τρύπησε την πλευρά του Χριστού με μια λόγχη και μεταμορφώθηκε σε βρικόλακα — τα μέλη των Lancea et Sanctum πιστεύουν ότι είναι όργανα της οργής και της δικαιοσύνης του Θεού.

Η φιλοσοφία αυτή διδάσκει ότι οι βρικόλακες λειτουργούν ως θεϊκές υπενθυμίσεις της αμαρτίας και της ευθραυστότητας της ανθρώπινης ζωής. Έχουν ως αποστολή να διαδώσουν αυτή την αποκάλυψη στους υπόλοιπους Kindred και στους θνητούς, υπενθυμίζοντάς τους την κυριαρχία του Θεού και τις συνέπειες της αμαρτίας. Οι Lancea et Sanctum θεωρούν επίσης το Masquerade ως ιερό καθήκον, απαραίτητο για την προστασία της αγιότητας της θεϊκής αποστολής των Καταραμένων.

Οι Lancea et Sanctum βλέπουν τις άλλες Συμφωνίες, ειδικά εκείνες που απορρίπτουν τη θρησκευτική τους διδασκαλία, ως πλανημένες ή ακόμα και αιρετικές. Συχνά συγκρούονται με τους πιο κοσμικούς Invictus και το επαναστατικό Carthian Movement, αλλά βλέπουν τον εαυτό τους ως φύλακες της ηθικής, εξασφαλίζοντας ότι όλοι οι Kindred κατανοούν τη θέση τους στη θεϊκή τάξη. Το πραγματικό, ακατέργαστο μίσος της όμως, το κρατάει η Εκκλησία του Σκοτεινού Πατέρα για τον βλάσφημο Κύκλο της Γραίας…

Οι Lancea Sanctum είναι αυστηρά ιεραρχικοί, ακολουθώντας μια δομή που αντικατοπτρίζει την οργανωμένη θρησκεία και τα κληρικά αξιώματα. Κάτω από τους κληρικούς, στα χαμηλότερα κλιμάκια, βρίσκονται λαϊκοί, οπαδοί της Συμμαχίας που συμμετέχουν στην ευθύνη διάδοσης της διδασκαλίας του Λογγίνου και την επιβολή της θρησκευτικής ηθικής του covenant.

Ένας σπάνιος και συνήθως προσωρινός τίτλος, που συνήθως κατέχεται από έναν Kindred που δρα τόσο ως Αρχιεπίσκοπος στη πόλη του, όσο και ως πνευματικός ηγέτης σε όλη την επικράτεια. Συνδέονται συχνά με μεγάλες αλλαγές πολιτικής, όπως μαζικές εκστρατείες στρατολόγησης, εκκαθάριση αιρέσεων ή την κήρυξη μιας σταυροφορίας εναντίον ενός αντίπαλου τομέα ή Συμμαχίας.

Ευθύνες: Εποπτεύει πολλές περιοχές, επιβάλλει πολιτικές αλλαγές και ηγείται μεγάλων δράσεων της Συμμαχίας. Εναλλακτικά Ονόματα: Βικάριος, Ποντίφικας, Πάπας, Πατριάρχης

Τυπικά, όταν ένας Καθαγιασμένος ανεβαίνει στη θέση του Prince, υιοθετεί τον τίτλο του Αρχιεπισκόπου αντί του κοσμικού αντίστοιχου. Οι Αρχιεπίσκοποι επιβλέπουν την κίνηση της Συμμαχίας σε μια επικράτεια, και σπάνια ασχολούνται με καθημερινές εργασίες.

Ευθύνες: Εποπτεύει τις δραστηριότητες της Συμμαχίας στην επικράτεια, αναθέτει εργασίες στους Επίσκοποι και εξασφαλίζει τη σταθερότητα της Συμμαχίας. Εναλλακτικά Ονόματα: Έξαρχος, Ηγούμενος

Οι Επίσκοποι έχουν μεγαλύτερη προσωπική ισχύ μέσα σε μια επικράτεια, εποπτεύοντας άμεσα τους Priests και εκτελώντας τελετουργίες. Συχνά γίνονται το πρόσωπο της Συμμαχίας στην πόλη τους, λόγω του επιπέδου έκθεσής τους. Οι Επίσκοποι όλων των Ελληνικών πόλεων απαρτίζουν την Ιερά Σύνοδο.

Ευθύνες: Εποπτεύει τους Ιερείς, συμβουλεύει τον Αρχιεπίσκοπος και διαχειρίζεται τις υποθέσεις της Συμμαχίας σε προσωπικό επίπεδο. Εναλλακτικά Ονόματα: Monsignor, Ποιμένας, Πρεσβύτερος

Οι Inquisitors είναι έμπιστες και μερικές φορές μυστικές φιγούρες που έχουν ως αποστολή την εξάλειψη των αιρετικών και των προδοτών μέσα στη Συμμαχία. Είναι συνήθως τρομακτικοί και εξαιρετικά καταρτισμένοι σε τακτικές, έρευνα και μάχη.

Ευθύνες: Ερευνούν και εξαλείφουν αιρετικούς και προδότες μέσα στους Sanctified.

Οι Ιερείς είναι υπεύθυνοι για την πνευματική ηγεσία σε τοπικό επίπεδο. Τα καθήκοντά τους ποικίλλουν ανάλογα με το μέγεθος της επικράτειας, αλλά συνήθως περιλαμβάνουν τη διεξαγωγή τελετουργιών, την παροχή συμβουλών και την καθοδήγηση των Kindred.

Ευθύνες: Διεξάγουν τελετουργίες, προσφέρουν πνευματική καθοδήγηση και προτείνουν υποψήφιους για ανώτερες θέσεις. Εναλλακτικά Ονόματα: Ραββίνος, Ιμάμης, Πάστορας, Πάτερ/Μήτηρ

Ένας ανεπίσημος αλλά σεβαστός τίτλος, οι Άγιοι είναι Elders που επιδεικνύουν ακραία ευσέβεια και θεωρούνται υποδείγματα των αξιών της Συμμαχίας. Ο ρόλος τους είναι συχνά τελετουργικός, και κάποιες Αγίες τιμώνται ακόμα και μετά θάνατον.

Ευθύνες: Οι Άγιοι καθορίζουν το μονοπάτι τους, συχνά γίνονται δάσκαλοι, ηγέτες ή περιπλανώμενοι ιεραπόστολοι της πίστης.

Οι Αντιπρόσωποι είναι απεσταλμένοι της Συμμαχίας που ταξιδεύουν πέρα από την επικράτειά τους για να παραδώσουν μηνύματα, να εκτελέσουν τελετουργίες ή να λειτουργήσουν ως διπλωμάτες. Ο ρόλος τους είναι προσωρινός και εξαιρετικά ευέλικτος.

Ευθύνες: Ταξιδεύουν έξω από την επικράτεια για να εκτελούν διάφορες αποστολές, όπως την παράδοση μηνυμάτων, την συγκέντρωση πληροφοριών ή την εκτέλεση αποστολών για τη Συμμαχία. Εναλλακτικά Ονόματα: Διπλωμάτες

Οι Διακόνισσες είναι λαϊκά μέλη που τους αποδίδεται ειδική εξουσία για να εκτελούν εργασίες που τους έχουν ανατεθεί από τους κληρικούς. Οι ακριβείς ευθύνες τους ποικίλλουν, ανάλογα με την περιοχή, αλλά μπορούν να περιλαμβάνουν καθήκοντα όπως η επιβολή της τάξης ή η συμμετοχή στην Πριμογένεια.

Ευθύνες: Εκτελούν καθήκοντα που τους ανατίθενται από τους Ιερείς, Επισκόπους ή Αρχιεπισκόπους.

Οι Σταυροφόροι είναι ελίτ πολεμιστές της Συμμαχίας, συχνά φανατικοί μαχητές που είναι έτοιμοι να θυσιαστούν για τον σκοπό των Καθαγιασμένων. Τους φοβούνται για την αφοσίωσή τους και την προθυμία τους να εκτελέσουν βίαιες αποστολές.

Ευθύνες: Λειτουργούν ως δολοφόνοι και ελίτ μαχητές, εκτελώντας αποστολές χωρίς ερωτήσεις.

Οι Paladins είναι σωματοφύλακες και πολεμιστές που ορκίζονται πίστη σε συγκεκριμένα κληρικά μέλη. Κατέχουν κύρος ανάλογο με το άτομο που υπηρετούν και μπορεί να λειτουργούν και σε ρόλους όπως Σερίφης.

Ευθύνες: Υπηρετούν ως σωματοφύλακες ή εκτελούν άλλα καθήκοντα που τους ανατίθενται από τους κληρικούς.

Οι κληρικοί αυτοί είναι μη-χειροτονημένα μέλη που μελετούν τη θεολογία και εκτελούν μικρές τελετουργίες. Αν και δεν έχουν καμία πραγματική εξουσία, συχνά προσλαμβάνονται για υψηλότερες θέσεις μέσα στη Συμμαχία.

Ευθύνες: Μελετούν τη θεολογία, εκτελούν μικρές τελετουργίες και βοηθούν στις τελετές.

Γνωστοί και ως “Θυρωροί”, οι Νεωκόροι είναι υπεύθυνοι για την επιτήρηση των σημείων εισόδου στην πόλη, εξασφαλίζοντας ότι οι απειλές κατά της Συμμαχίας παραμένουν έξω από αυτήν.

Ευθύνες: Προστατεύουν την πόλη από εξωτερικές απειλές, παρακολουθώντας τις εισόδους και αναφέροντας στον Επίσκοπος ή τον Σερίφη.

Οι Αρχειοφύλακες είναι υπεύθυνοι για τη διατήρηση της ιστορίας και των πληροφοριών της Συμμαχίας, συμπεριλαμβανομένων των ιερών κειμένων, δογμάτων και σημαντικών γεγονότων. Μπορούν επίσης να λειτουργούν ως τοπικοί ιστορικοί ή γραμματείς.

Ευθύνες: Διαχειρίζονται την διατήρηση πληροφοριών, καταγράφουν σημαντικά γεγονότα και διατηρούν αρχεία.

Οι Lancea et Sanctum εντοπίζουν τις απαρχές τους στην εποχή του Χριστού και της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Σύμφωνα με το Testament of Longinus, ο Ρωμαίος εκατόνταρχος Λογγίνος μεταμορφώθηκε σε βρικόλακα αφού τρύπησε την πλευρά του Χριστού με μία λόγχη. Αποδεχόμενος την θεϊκή του κατάρα, ο Λογγίνος άρχισε να διαδίδει το σκοτεινό ευαγγέλιο, διδάσκοντας ότι οι βρικόλακες είναι επιλεγμένα όργανα του Θεού, προορισμένα να υπηρετούν ως θεϊκοί τιμωροί. Οι διδασκαλίες του εξαπλώθηκαν σε ολόκληρη τη Μεσόγειο, με τους οπαδούς του, τους Καθαγιασμένους, να εδραιώνονται ως θρησκευτική και πολιτική δύναμη σε όλη την Ευρώπη και τη Μέση Ανατολή.

Η θεοκρατούμενη Βυζαντινή Αυτοκρατορία προσέφερε εύφορο έδαφος για την επέκταση της Συμμαχίας, ιεραπόστολοι της οποίας έφτασαν στον Ελλαδικό ήδη από τον 4ο αιώνα, φέρνοντας μαζί τους τις διδασκαλίες του Λογγίνου και του Μοναχού. Βρήκαν ισχυρό έρεισμα σε πόλεις όπως η Κωνσταντινούπολη και η Θεσσαλονίκη, όπου ο συνδυασμός θρησκευτικού δόγματος και πολιτικής επιρροής τους βρήκε απήχηση στους τοπικούς Ομόαιμους που επιθυμούσαν να διατηρήσουν τον έλεγχο αυτών των ζωτικών κέντρων της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας.

Μέχρι την πτώση της Δυτικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, οι Lancea είχαν εδραιωθεί στην Ελλάδα, καθοδηγώντας τους Ομόαιμους μέσω ενός συνδυασμού θρησκευτικής φλόγας και πολιτικής μηχανορραφίας. Η Θεσσαλονίκη, συγκεκριμένα, έγινε προπύργιο της Συμμαχίας υπό τον Επίσκοπο Νικόδημο Θεόδωρο, έναν Nosferatu με του οποίου η πίστη συναγωνιζόταν την αδίστακτη σκέψη.

Η Τέταρτη Σταυροφορία το 1204 έφερε αναταραχή στην Ελλάδα, καθώς η Βυζαντινή Αυτοκρατορία διασπάστηκε υπό το βάρος των Λατίνων εισβολέων. Η Ανατολική Εκκλησία του Λογγίνου βρέθηκε αντιμέτωποι με αποσχισμένους αδελφούς της από τη Δύση, οι οποίοι κατηγορούσαν τους Βυζαντινούς Καθαγιασμένους για αίρεση και ανυπακοή στο Πρωτείο του Αρχιεπισκόπου Ρώμης – ο οποίος είχε ενθρονίσει τον πρώτο και μοναδικό Αυτοκράτορα των Invictus ως τον πραγματικό συνεχιστή της Camarilla. Ο νέος Επίσκοπος του Δουκάτου των Αθηνών, ο Gangrel Miguel de Tolosa, ξεκίνησε έναν φανατικό αγώνα για τον εκδυτικισμό των Βυζαντινών Καθαγιασμένων σε ολόκληρο τον Ελλαδικό.

Παραδόξως, όπως έγινε και με την απότομη επέκταση των Invictus, οι προσπάθειες των δυτικών Lancea et Sanctum είχε ως αποτέλεσμα την αναζωπύρωση παγανιστικών ομάδων που αργότερα θα σχημάτιζαν τον Κύκλο της Γραίας στον Ελλαδικό, και άνοιξαν τον δρόμο για την μελλοντική επέκταση τόσο του Ordo Dracul, όσο και του Καρθιανού Κινήματος. Σε μεγάλο βαθμό, το καλύτερο που κατάφεραν οι Δυτικοί ήταν την σύζευξη των δύο θρησκευτικών παραδόσεων. Στα απομακρυσμένα Μετέωρα και το Άγιο Όρος, οι γηραιοί Άγιοι του Δεύτερου Οίκου κράτησαν ζωντανή τη Βυζαντινή παράδοση των Καθαγιασμένων, και καθοδήγησαν την αντίσταση στην Λατινοποίηση των τοπικών Ομόαιμων. Μέχρι σήμερα, ο Άγιος Αδελφός Τιμόθεος διαμένει στα απομακρυσμένα μοναστήρια ως θηρευτής ανάμεσα στους θνητούς μοναχούς.

Η κατάκτηση της Ελλάδας από τους Οθωμανούς το 1453 έφερε μια νέα εποχή προκλήσεων για τους Sanctified. Παρόλο που οι Οθωμανοί επέτρεψαν κάποια θρησκευτική ελευθερία στους Χριστιανούς, συμπεριλαμβανομένης της Ελληνικής Ορθόδοξης Εκκλησίας, οι Lancea et Sanctum βρέθηκαν σε μια επισφαλή θέση. Η άφιξη των Al-Amin, μιας ισλαμικής Συμμαχίας, εισήγαγε νέες εντάσεις μεταξύ των ντόπιων Ομόαιμων και των Οθωμανών κατακτητών. Παρόλα αυτά, οι Καθαγιασμένοι προσαρμόστηκαν στο νέο πολιτικό τοπίο, συχνά ευθυγραμμιζόμενοι με την Ορθόδοξη Εκκλησία – η οποία απέκτησε νέα προνόμια στην Τουρκοκρατία – για να διατηρήσουν την επιρροή τους.

Στη Θεσσαλονίκη, ο Αρχιεπίσκοπος Νικόδημος συνέχισε να καθοδηγεί τον Δεύτερο Οίκο κατά τη διάρκεια αυτής της ταραγμένης περιόδου, συνεργαζόμενος στενά με τον ορθόδοξο κλήρο και τους Invictus για να εξασφαλίσει τη θέση της Συμμαχίας στην πόλη. Αντίθετα, στην Αθήνα, ανέβηκε στην εξουσία η Λαίδη Ισιδώρα Βατατζή, μία Elder των Invictus, η οποία σύναψε μια λεπτή συμμαχία με τους Al-Amin για να διατηρήσει τον έλεγχο της πόλης, εξασφαλίζοντας παράλληλα την επιβίωση των Καθαγιασμένων στην επικράτειά της. Οι παραδοσιακά καλές σχέσεις με τον Πρώτο Οίκο παραλίγο να διαταραχθούν αυτή την εποχή, όταν ένα μοναστήρι που ανήκε στη σφαίρα επιρροής των Lancea δέχτηκε επίθεση από βαμπίρ των al-Amin. Μια μοναχή, ghoul στους τοπικούς Καθαγιασμένους, ονόματι Σεβαστεία, θανατώθηκε μετά από βασανιστήρια και αφαίμαξη. Η Σεβαστεία αναστήθηκε ως revenant, και προχώρησε στη σφαγή των δολοφόνων της. Έκτοτε, αγιοποιήθηκε από την τοπική Lancea et Sanctum και αποτελεί υπενθύμιση η Συμμαχία να μην βασίζετε υπερβολικά σε τρίτους συμμάχους.

Η μεγαλύτερη πρόκληση που αντιμετώπισε η Συμμαχία σε αυτή τη μακρά περίοδο, ήταν ο παραγκωνισμός των παραδοσιακών τους συμμάχων, των Invictus, η άνοδος των Καρθιανών με την ριζική απόρριψη του Λογγίνιου δόγματος, και η ανακατάταξη εξουσίας που κινδύνεψε να αφήσει τη θνητή Ορθόδοξη Εκκλησία (στην οποία αιώνες τώρα είχαν εισχωρήσει οι Καθαγιασμένοι) στο περιθώριο.

Τα χτυπήματα που δέχτηκαν οι Invictus σε Πελοπόννησο και Αθήνα επηρέασαν αναπόφευκτα την Lancea et Sanctum, η οποία δεν άργησε να εισέλθει στον πόλεμο ενάντια στην Καρθιανή απειλή στο πλευρό των Ανίκητων. Αναπόφευκτα, η δυναμική είσοδος νέων Συμμαχιών στο πολιτικό σκηνικό έσπασε το μονοπώλιο των Invictus και των Καθαγιασμένων. Όμως αυτό δυνάμωσε τη συμμαχία μεταξύ των δύο, και όπου αντιστάθηκαν στις άλλες τρεις Συμμαχίες, οι δύο Οίκοι ευδοκίμησαν. Οι Καθαγιασμένοι συνεχίζουν να ελέγχουν τη Θεσσαλονίκη, ως προπύργιο στον Ελλαδικό, καθώς και τα μοναστήρια των Μετεώρων και του Αγίου Όρους.