Οι Ventrue είναι οι βασιλοπρεπείς ηγέτες και άρχοντες των Ομόαιμων, γνωστοί για τη φιλοδοξία, την αριστοκρατία και την ικανότητά τους να εξουσιάζουν τους άλλους. Συχνά αποκαλούνται Λόρδοι, κυριαρχώντας στην κοινωνία των Ομόαιμων μέσω της ικανότητάς τους στο Dominate discipline, που τους επιτρέπει να υποτάσσουν νοητικά τους άλλους. Οι Ventrue συχνά παρατηρούνται στα Ηλύσια να ανταγωνίζονται για δύναμη και επιρροή, ενώ είναι γνωστοί για την συχνά τυραννική διακυβέρνησή τους.

• Μυθική Προέλευση: Οι Ventrue θεωρούνται συχνά ως μια σχετικά νέα πατριά, χωρίς εμφανείς δεσμούς με την αρχαία Camarilla. Αυτό το γεγονός εκνευρίζει πολλούς επιφανείς Ventrue, οδηγώντας στην ανάπτυξη μύθων που επιχειρούν να νομιμοποιήσουν τη θέση τους στην ιστορία των Ομόαιμων. Ένας τέτοιος μύθος ανιχνεύει την καταγωγή τους στην αρχαία Τροία, όπου οι lares (οικιακοί θεοί) και οι manes (φαντάσματα προγόνων) εργάζονταν μαζί με τους θνητούς για να καταστήσουν την Τροία μία από τις μεγαλύτερες πόλεις του αρχαίου κόσμου. Οι Ventrue ισχυρίζονται ότι κάποτε ήταν αυτοί οι lares και manes, απαλλαγμένοι από την κατάρα του Κτήνους και τις παραδοσιακές αδυναμίες των Ομόαιμων στη φωτιά. Σε αυτόν τον μύθο, ο ήρωας Αινείας θεωρείται ο πρώτος θεϊκός ηγέτης των Ventrue. Μετά την πτώση της Τροίας, ο Αινείας έσωσε πολλούς lares από τις φωτιές, αλλά η Ήρα τους καταράστηκε να φοβούνται τη φωτιά για πάντα. Ο δισέγγονος του Αινεία, Σίλβιος, αργότερα έγινε Ομόαιμος από έναν άγνωστο ονόματι Βρούτος. Μετά την καταστροφή του Βρούτου, ο Σίλβιος εξορίστηκε στην Αλβιώνη, όπου η γραμμή του έγινε γνωστή ως Ven. Άλλοι μύθοι τους τοποθετούν στους Γότθους και τους Φράγκους, και τις βασιλικές δυναστείες τους, ενώ πιο απόκρυφες ιστορίες τους συνδέουν με τη Πατριά των Gangrel και Αίμα από τους πλέον-νεκρούς Julii.
• Κλασική Αρχαιότητα: Οι ιστορίες των Ventrue για την Κλασική εποχή και τα Βυζαντινά χρόνια είναι κυρίως μυθολογίες, οι οποίες προσπαθούν να ανατρέψουν την εικόνα που διατηρεί η Πατριά στην χώρα ως σφετεριστές και εισβολείς που ήρθαν κατά την Δ’ Σταυροφορία. Συνδέονται με μυθικούς βασιλείς, φιγούρες όπως τον Αγαμέμνονα και τον Λεωνίδα, και φυσικά τη θρυλική Τροία.
• Βυζαντινή Περίοδος: Η μυθοπλασία των Λόρδων συνεχίζεται, με αναφορές σε γαλούχηση δυναστειών, συμβούλους των Αυτοκρατώρων και Βυζαντινών στρατηγών που υποτίθεται πως Αγκαλιάστηκαν από τη Πατριά. Οι πρώτες πραγματικές επαφές των Ventrue με τον Βυζαντινό κόσμο λαμβάνουν κατά τις διπλωματικές επαφές των Ρωμαίων με τους Φράγκους της Δύσης.
• Λατινοκρατία: Οι Ventrue, ως αρχιτέκτονες των Invictus, σχεδιάζουν την Τέταρτη Σταυροφορία και καταστρέφουν τους Αδάμαντες Αθάνατους, την Λεγεώνα των Νεκρών, και, σε συμμαχία με τους Lancea et Sanctum, επιβάλλουν την επανένωση της Ανατολικής με τη Δυτική Εκκλησία του Λογγίνου. Αρκετοί κερδοσκόποι και σφετεριστές καταφθάνουν εκείνη τη περίοδο στον Ελλαδικό, ελπίζοντας να πάρουν domains και λάφυρα για τους ίδιους και τις δυναστείες τους.
• Τουρκοκρατία: Οι Ventrue παλεύουν να κρατήσουν τους Invictus όρθιους κατά την επέλαση των Οθωμανών και των al-Amin. Πατάνε μια λεπτή γραμμή μεταξύ αυτοδιοίκητου και στενής συνεργασίας με Τούρκους Ομόαιμους.

Το Embrace για τους Ventrue είναι μία πράξη παράδοσης και κυριαρχίας. Οι υποψήφιοι απόγονοι πρέπει να υποταχθούν πλήρως στους δημιουργούς τους, διαφορετικά η διαδικασία γίνεται οδυνηρή. Το Beast των Ventrue είναι μια τρομερή δύναμη δικαιοσύνης. Όταν ένας Ventrue πέφτει σε Frenzy, δικαιολογεί οποιαδήποτε ενέργεια κάνει, και η κριτική προς τις πράξεις του θεωρείται προδοσία. Το Kiss των Ventrue φέρνει μια αίσθηση υποταγής στο θύμα, ενώ ο Ventrue νιώθει δύναμη και έλεγχο, σαν να είναι φυσικό και δίκαιο το θύμα να θυσιάζεται.

Οι Ventrue υποφέρουν από την Aloof Curse, η οποία τους απομακρύνει συναισθηματικά από τους ανθρώπους, τους τόπους και τα αντικείμενα που τους συνδέουν με την ανθρωπιά τους. Αυτή η αποστασιοποίηση τους δυσκολεύει να διατηρήσουν ουσιαστικές σχέσεις με τα Touchstones τους. Καθώς οι Ventrue γερνούν, αυτή η αποστασιοποίηση γίνεται πιο έντονη, προκαλώντας στους Elder Ventrue ακόμα μεγαλύτερη δυσκολία στην ανάκτηση Willpower μέσω της Mask, απομονώνοντάς τους περαιτέρω από τους Ομόαιμους και τους θνητούς.