Αυτή είναι η εποχή των μύθων και των ηρωίδων. Άμορφες δυνάμεις κυβερνάνε το σύμπαν, σαν χθόνιες και άπειρες θεότητες. Οι αναμνήσεις από εκείνη την περίοδο, τόσο των υπερφυσικών όσο και των θνητών, αποτελούν νεφελώματα βιαιότητας, χάους και φόβου.

Πολύ πριν ο Δίας κατακτήσει τον Όλυμπο, σκιερές φιγούρες ήπιαν από τα ύδατα της αθανασίας και βίωσαν την πρώτη Πείνα.

Κάποιοι έμειναν υπόγεια, υπηρετώντας τα πρώτα χθόνια σκουλήκια. Οι θεοί τους έχρησαν Νοσοφόρους, και τους ανέθεσαν την τιμωρία των θνητών για τις ύβρεις τους κατά του θεϊκού νόμου. Άλλες, όπως η Καλυψώ, έμαθαν να κρύβουν την Πείνα και να δελεάζουν με απολαύσεις της σάρκας και του Αίματος τους θνητούς.

Οι Ventrue του Κύκλου της Γραίας υποστηρίζουν πως η μυθική Μέδουσα, μία από τις πρώτες κόρες της Τερατομήτωρ, καταβροχθίστηκε από τα τέκνα της μετά την επίθεση του Περσέα. Οι κοιλιές τους γέμισαν Αίμα, Δύναμη και την Κατάρα της Μέδουσας, και η γενεαλογία των Γοργόνων γεννήθηκε. Μια γενεαλογία ικανή να ηγείται αιρέσεων της Σκοτεινής Μητέρας και να κυριαρχεί πάνω στη Μαγεία του Αίματος, κυνηγημένη όμως μονίμως από τους απογόνους του Περσέα - όπως η Μέδουσα παρακάλεσε τη Μητέρα να γίνει.

Στα Μαντεία και τις αιρέσεις της Θεάς Μητέρας, οι πρώτοι ψίθυροι του Crúac γεννήθηκαν. Ιέρειες σε κοινωνία με τους θεούς έσυραν πρώτες τον χορό του Αίματος και της βλασφήμιας, βάζοντας τα θεμέλια για την πτέρυγα των Προφητών στη Ρωμαϊκή Καμαρίλα. Αυτή την εποχή πληθαίνουν παράλληλα οι μύθοι για εμφανίσεις της Σκοτεινής Μητέρας, avatars της Γραίας στον Ελλαδικό.

Η πραγματικότητα των παραπάνω αποδεικνύεται τόσο δύσκολα, όσο εύκολα αμφισβητείται. Αυτό δεν σταματάει όμως τους Ομόαιμους του Ελλαδικού από το να συνεχίζουν να τα υποστηρίζουν, και συχνά να τα χρησιμοποιούν για να ενισχύσουν κάποια αξίωση σε πατρογονικά δικαιώματα…

Το πέρασμα από τα μυθικά στα Κλασικά χρόνια έφερε την εμφάνιση των Kindred, όπως τα γνωρίζουμε μέχρι σήμερα. Οι αιμοδιψείς βαμπιρικοί θεοί των Πελασγικών παραδόσεων συνεχίζουν να στοιχειώνουν απόμακρα μέρη και ξεχασμένους ναούς με τις αιρέσεις τους. Όμως, ο πρόδρομος του Κύκλου της Γραίας εμφανίζεται σε κέντρα απόκρυφης δύναμης όπως η Ελευσίνα, τα Μαντεία, και το Πεντελικό Όρος.

Τα δύο πρώτα μεγάλα αντίπαλα στρατόπεδα του Μακάβριου Χορού αναδύονται στον Ελλαδικό. Οι Daeva και οι Mekhet ευδοκιμούν και εξυψώνουν την Αθήνα στο διαμάντι του Ελλαδικού, υπό την αιγίδα του Συμβουλίου των Ιδρυτών. Στη Σπάρτη, Gangrel και Nosferatu χτίζουν μια δική τους ιδανική πολιτεία όπου κυβερνάει η πολεμική αρετή και η επιβολή της δύναμης και του φόβου. Η κόντρα των δύο πόλεων κλιμακώθηκε στο δράμα των Περσικών και την ευθεία σύγκρουση των Πελοποννησιακών Πολέμων. Αφορμή στάθηκε η επέκταση επιρροής μιας Γηραιής των Αθηνών, της Αριάδνης των Daeva, που επέκτεινε τον έλεγχό της πολύ έξω από τα όρια της πόλης της. Φήμες όμως λένε πως κάποια σκιώδης οργάνωση έσπρωξε τη σύρραξη: είτε το Συμβούλιο, το οποίο δεν εκτίμησε την αμφισβήτηση της εξουσίας του από την Αριάδνη, είτε μια κρυμμένη ομάδα Mekhet η οποία ήθελε να βυθίσει τον Ελλαδικό στο Χάος για άγνωστους σκοπούς.

Ήδη από τα Ρωμαϊκά χρόνια, ο Ελλαδικός είχε περιέλθει στην επικράτεια της Camarilla. Με την άνοδο της Ανατολικής Αυτοκρατορίας και την πτώση της Δύσης, ξεκινάει μια περίοδο απόκλισης του Βυζαντίου από τον Δυτικό Ευρωπαϊκό κόσμο. Εκεί όπου η Δύση βίωνε χάος, στην Ανατολή η Camarilla, με την υποστήριξη της Ανατολικής Αιώνιας Εκκλησίας και τη Λεγεώνα των Νεκρών, θα μεταμορφωνόταν στους Αδάμαντες Αθάνατους και θα εξουσίαζε τη νύχτα. Το κενό που αφήνει η εξαφάνιση των Julii καλύπτεται από τις υπόλοιπες Πατριές, με πρώτη τους Daeva. Οι παγανιστές σταδιακά υποχωρούν στην ύπαιθρο, διωγμένοι από τους Καθαγιασμένους και λίγες Ελληνικές πόλεις μένουν χωρίς Επίσκοπο της Lancea et Sanctum. Η χρήση του Crúac απαγορεύεται από αυτή τη περίοδο, και οι παραβάτες τιμωρούνται με θάνατο.

Η άνοδος των Invictus στην Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, και η στέψη Αυτοκράτορα της Νυκτός από τον Αρχιεπίσκοπο Ρώμης, φέρνει αμηχανία στην Βυζαντινή Αυλή – όπου ήδη υπήρχε Αυτοκράτορας των Αδαμάντων Αθανάτων στεμμένος από τον Πατριάρχη των Lancea et Sanctum. Η αμφισβήτηση της νομιμότητας των Ανίκητων θα οδηγήσει στη Δ’ Σταυροφορία και την Άλωση της Κωνσταντινούπολης από τους Λατίνους. Μετέπειτα, θα ξεκινήσει μια προσπάθεια κατάλυσης και απορρόφησης των Αδαμάντων Αθανάτων από τους Invictus, βεβιασμένη επανένωση των δύο Εκκλησιών του Λογγίνου με πρωτοκαθεδρία της Δυτικής, και η οριστική καταστροφή του ήδη ξεπεσμένου Legio Mortuum.

Μέχρι και την Άλωση της Πόλης από τους Τούρκους το 1453, θα ξεκινήσει ένα παιχνίδι θανάσιμης πολιτικής και επικράτησης μεταξύ των Λατίνων, υπό τους Ventrue και τους Invictus, και τα απομεινάρια της Ανατολικής Camarilla. Στο Δουκάτου των Αθηνών και την Εύβοια, οι Invictus θα ελέγξουν εύκολα τους Ομόαιμους μέσω της οικογένειας de la Roche και των Βενετών. Παράλληλα, ο Επίσκοπος Θαδδαίος των Δυτικών Lancea θα επιβάλλει βιαίως Ένωση στους ντόπιους Ομόαιμους. Στο Πριγκιπάτο της Αχαΐας, ο επίσης Καθαγιασμένος (λαϊκός) Πρίγκιπας Roger de Villehardouin θα επικρατήσει. Οι Μάγοι του Crúac θα συνεχίσουν να μεταφέρονται πολύ πιο μαζικά στην ύπαιθρο της Κρήτης, Εύβοιας και Ηπείρου, για να αποφύγουν να αποτελέσουν παράπλευρες απώλειες.

Οι Αδάμαντες Αθάνατοι θα κρατήσουν, για την ώρα, στο Βασίλειο της Θεσσαλονίκης υπό την Πρίγκιπα Βαλέρια Κομνηνού, και στο Δεσποτάτο της Ηπείρου υπό τον Καλλίστο. Δυστυχώς, οι δύο αυτοί Πρίγκιπες δεν θα αργήσουν να στραφούν ο ένας εναντίων του άλλου, καθώς και οι δύο οραματίζονται για τους εαυτούς τους μια μελλοντική θέση ως νέοι αυτοκράτορες της Ανατολικής Camarilla (με τρομερή άγνοια για το γεγονός πως ζούσαν τις τελευταίες νύκτες του covenant).

Οι Invictus, μετά την επικράτησή τους επί των Βυζαντινών covenants, κλήθηκαν να υπερασπιστούν τις περιοχές που οι ίδιοι έσπρωξαν στην αποδυνάμωση (και απέτυχαν). Η Οθωμανική κυριαρχία στον Ελλαδικό έφερε και την παρουσία Ισλαμικών covenant όπως τους al-Amin, οι οποίοι ήταν μεν ανεκτικοί στην αυτοδιοίκηση, όμως απαιτήσεις όπως ο κεφαλικός φόρος (όπου υποψήφιοι για το Embrace έπρεπε πρώτα να αρνηθούν το Αγκάλιασμα από Μουσουλμάνους Ομόαιμους) οδήγησαν σε τεταμένες σχέσεις. Όμως, οι Invictus και οι Lancea et Sanctum γνώριζαν πως ο καλύτερος τρόπος να επιβιώσουν, ήταν η συμμαχία με τους al-Amin.

Στην Αθήνα, όπου η ενσωμάτωση των Αδαμάντων Αθανάτων στους Invictus είχε ολοκληρωθεί, αναδύθηκε Πρίγκιπας η Λαίδη Ισιδώρα Βατατζή των Ventrue. Στη Θεσσαλονίκη, η οποία έγινε και προπύργιο των Lancea et Sanctum πλέον, ο Νοσοφόρος Αρχιεπίσκοπος Νικόδημος Θεόδωρος θα αναλάβει επίσης την εξουσία.

Στην ύστερη Τουρκοκρατία, η κυρα-Φροσύνη των Ιωαννίνων θα ηγηθεί της πόλης ως μέλος του Τάγματος του Δράκου, και στην Κρήτη, μετά από μάχη με την Αριάδνη του Κύκλου της Γραίας, θα κάνει το ίδιο η Σοφία η Λόγια. Η εισροή του νέου covenant των Ordo Dracul επιταχύνθηκε από την αναζωπύρωση της Ελληνικής διανόησης με τους Φαναριώτες και τους Παραδουνάβιους. Ο Πέτρος Καλλιμάχης, της γενεαλογίας των Αγωνιστών, θα χρησιμοποιήσει τη Φιλική Εταιρεία και τους λόγιους για να επιτύχει τη δυναμική είσοδο των Δράκων στο μελλοντικό Ελληνικό κράτος.

Μετά την είσοδο των Δράκων, ακολούθησε η θεαματική εμφάνιση των πρώτων Καρθιανών, οι οποίοι ανέπτυξαν έντονα το αφήγημα της εξέγερσης θνητών και Ομόαιμων κόντρα στους Οθωμανούς άρχοντες και την αμφισβήτηση του Pax Invicta που προήλθε από τη συμμαχία με τους al-Amin. Ο Gangrel Πρίγκιπας της Μάνης, Κλεομένης, θα αυτομολήσει στο Κίνημα, και το ίδιο θα κάνει λίγο καιρό μετά η Πρίγκιπας Ισιδώρα των Αθηνών. Ο Πρώτος Οίκος, έντρομος από την επερχόμενη αλλαγή στο status quo, κινητοποιήθηκε γρήγορα. Αφού κυνήγησε τον Κλεομένη στη Πάτρα, όπου όμως δεν κατάφερε να τον ρίξει, και σκότωσε την Ισιδώρα Βατατζή, πήραν οι ίδιοι οι Ανίκητοι στα χέρια τους την υπόθεση του ξεσηκωμού (με τις ευλογίες, μετά τα αρχικά αναθέματα προς τους Καρθιανούς, της Lancea et Sanctum). Στην Αθήνα, νέος Πρίγκιπας ανακηρύσσετε ο Ventrue γηραιός Καλλικράτης ενώ στη Θεσσαλονίκη, οι Circle of the Crone εκμεταλλεύονται το χάος των Βαλκανικών Πολέμων και εκθρονίζουν τους Lancea et Sanctum το 1912. Ο Νικόδημος πέφτει νεκρός από τα χέρια των Κρονιτών.

Κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου, παράλληλα με την ίδρυση της ΚΥΠ, Αμερικάνοι παρακρατικοί προχωράνε στην ίδρυση της Σχέδιο: ΠΕΡΣΕΑΣ σε μια προσπάθεια να αναχαιτίσουν την υπερφυσική απειλή στη πολιτική τους ατζέντα στην Ελλάδα. Στην Αθήνα, οι δεσμοί του Πρίγκιπα Καλλικράτη, φανατικού των Invictus, με τη θνητή Χούντα των Συνταγματαρχών, του κόστισε την πόλη όταν το 1975, ο Καρθιανός Νικόλαος Τούσης (γνωστός ως και ο Φιλόσοφος), τέκνο του Seneschal της Πάτρας, Ηλία Δρακούλη, πήρε την εξουσία. Ο Καλλικράτης εξαφανίστηκε, αλλά οι Καρθιανοί σύντομα κατάλαβαν πως η κάθαρση της πόλης που ευαγγελίζονταν, απλά δεν ήταν εφικτή. Πλέον, η πόλη υπάρχει σε ένα καθεστώς εύθραυστης εκεχειρίας μεταξύ των Συμμαχιών, ενώ οι πρόσφατες εξαφανίσεις των Πριγκίπων του Ελλαδικού, έχουν κάνει πιο δειλούς τους χειρισμούς των Ομόαιμων στην Ολονύκτια Κοινωνία.

Στη Θεσσαλονίκη, η Πρίγκιπας Κασσάνδρα παλεύει να κρατήσει τη θέση της, καθώς ένας νέος Επίσκοπος, ονόματι Λεωνίδας Σταύρου, έχει αναλάβει την ολοένα και ισχυρότερη Lancea et Sanctum, και έχει κηρύξει ανένδοτο αγώνα ενάντια στους παγανιστές της Γραίας. Η Πάτρα παραμένει προπύργιο του Καρθιανού Κινήματος υπό τον γηραιό Πρίγκιπα Αλέξανδρο Σάββα. Υπόδειγμα συμμετοχικότητας, δημοκρατίας και προόδου, παρ’ όλα αυτά οι Invictus συνεχίζουν να έχουν πλάνα εισχώρησης και εκτροπής της εξουσίας του στην πόλη. Στη Λάρισα, η πόλη βρίσκεται διχασμένη και χωρισμένη μετά τον θάνατο του Πρίγκιπα και την εξαφάνιση των δύο ηγετών των Καρθιανών και των Invictus, αφήνοντας το πολιτικό παιχνίδι ορθάνοιχτο. Στο Ηράκλειο, η Πρίγκιπας Σοφία η Λόγια εξαφανίστηκε και τη θέση της πήρε ο Ζήνωνας από τον Κύκλο της Γραίας, με το χρίσμα της Αριάδνης.